Adji-Boto

Rodzaj gry: Mancala dwuosobowa, dwurzędowa, z dwoma magazynami na końcach, pięcioma dołkami w rzędzie i dziesięcioma ziarnami na dołek — siew pojedynczym okrążeniem pozostawiający jedną sztukę na miejscu; zbicia łańcuszkowe do przodu z nieparzystej liczby ziaren (1, 3 lub 5); cykl ograniczenia otwarcia; koniec przy wzajemnym unieruchomieniu

Zagraj w tę grę w przeglądarce

Przegląd

Adji-Boto to tradycyjna mancala grana przez saramaka (saramaccan) maroonów zamieszkujących tropikalny las wzdłuż rzeki Suriname w Ameryce Południowej. Wyjątkowa wśród mancal Nowego Świata dzięki poważności swoich rytuałów, Adji-Boto była tradycyjnie rzeźbiona z rodzimego cedru w kształcie łodzi lub stołka i grana wyłącznie przez dorosłych mężczyzn podczas czuwania żałobnego (kee lub tjutju). Gra służyła pocieszeniu i zabawie duszy zmarłego przed jej ostatnią podróżą do krainy duchów. Po raz pierwszy udokumentowana etnograficznie w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku przez amerykańskiego antropologa Melville'a J. Herskovitsa w jego badaniach terennych nad kulturą afro-surinamejską, w grze używa się lśniących szarych ziaren dzikiego drzewa nickernut (Guilandina bonduc, miejscowo nazywanego adji), od którego gra bierze swoją nazwę.

Plansza

         [ Magazyn Gracza 1: Boto ]
   [ 0 ] [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]   <- Gracz 1
   [ 9 ] [ 8 ] [ 7 ] [ 6 ] [ 5 ]   <- Gracz 0
         [ Magazyn Gracza 0: Boto ]

Jak grać

Zbieranie

Koniec gry i zwycięstwo

Uwagi


Source: Mancala World – Adji-boto